Monday, 4 February 2019

သက္ရွိတို႔႔ရဲ႕ အစ

ဒီကမာၻၾကီးမွာ အရွုပ္ေထြးဆံုး သတၱဝါေတြက ခပ္ၾကီးၾကီးဦးေနွာက္၊ ေျခ၂ ေခ်ာင္းေပၚလမ္းေလ်ာက္ျပီး  နို႔တိုက္သတၱဝါေတြ ျဖစ္တဲ႔  က်ေနာ္တို႔ လူသားေတြပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ကမာၻၾကီးရဲ႕ အေျခခံ ျဒပ္စင္ေတြကေန အခုလို ကမာၻၾကိးကို စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ျပီး လိုရာပံုသြင္းနိုင္တဲ႔ လုူသားအျဖစ္ထိေအာင္ အဆင္႔ဆင္႔ ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာၾကတယ္။

အစကေန အခုအေျခအေနေတြအထိ နာရီေတြကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ သိျမင္ထားတဲ႔ အေျခခံအခ်က္ေတြဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြပါ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း သန္းေလးေထာင္ ေလာက္ကို ျပန္ၾကည္႔ရင္ က်ေနာ္တို႔ လူသားေတြရဲ႕ သမိုင္းဟာ အလွည္႔အေျပာင္း အနိမ္႔၊အျမင္႔ အတက္၊ အက် အျပည္႔နဲ႔ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သဘာဝတရားရဲ႕ ေဘးဒဏ္ေတြ၊ သားရဲတိရိစာၦန္တို႔ရဲ႕ ျခိမ္းေခ်ာက္မွု႔ေတြေၾကာင္႔ မုဆိုးအျဖစ္ကေန သားေကာင္ျဖစ္ခဲ႔ရတာေတြ မ်ိဳးတုန္းမဲ႔ အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရပါတယ္။ 

ကုန္းေျမေပၚမေရာက္ခင္ ေရထဲကဘဝကို ျပန္ၾကည္႔ရင္လဲ  ရွင္သန္ဖို႔ အမ်ိုးမ်ိဳးရုန္းကန္ခဲ႔ရတယ္။ ငါးမျဖစ္ခင္ ပိုးမြားေတြ အျဖစ္ အဲ႔ဒီကေနတဆင္႔ ပိုးမြားေတြမျဖစ္ခင္ ပထမဆံုး သက္ရွိဘဝျဖစ္တဲ႔ Single Cell ဘဝကို ျပန္ၾကည္႔ရင္ လူသားဆိုတာျဖစ္လာဖို႔ရာ ေတာ္ေတာ္ကို ျဖစ္ေတာင္႔ျဖစ္ခဲ အေျခအေနေတြ တိုက္ဆိုင္လြန္းလို႔သာ ျဖစ္လာရတာပါ။


လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ ေပါင္းသန္း ၄၀၀၀

 




 ေက်ာက္တံုးအစိုင္အခဲေတြနဲ႔ ဖုန္မွုန္႔ေတြဟာ ေနအဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ လွည္႔ပတ္ေနပါတယ္။  အဲ႔ဒါကေတာ႔ ကမာၻေျမၾကီးပါ။  ေရေအာက္မီးေတာင္ေပါက္ကြဲတာေတြ ဥကၠာခဲ ပင္လယ္ထဲ က်ေရာက္တာေတြ  မိုးၾကိဳးမုန္တိုင္းေတြေၾကာင္႔ သက္ရွိတစ္ေကာင္တစ္ျမီးမွမရွိတဲ႔ ေခ်ာ္ရည္အျပည္႔နဲ႔ ကမာၻၾကီးဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ သက္ရွိ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ကိုးသန္းေက်ာ္ ေနထိုင္မဲ႔ေနရာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားပါေတာ႔မယ္။

ယူဆခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေပမယ္႔ သက္ရွိေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာေတာ႔ ဘယ္သူမွ ကံေသကံမ မေျပာနိုင္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ ေရမရွိဘဲ သက္ရွိျဖစ္မလာဘူးဆိုတာပါ။ ကြ်မ္းက်င္ပညာရွင္ေတြ ကေတာ႔ ဥကၠာခဲေတြ ၾကယ္တံခြန္ေတြ ဟာ သက္ရွိေတြျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္တဲ႔  အမို္္င္နိုအက္ဆစ္ ေတြ သယ္ေဆာင္လာတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။

ဥကၠာခဲေတြ ပင္လယ္သမုဒၵရာထဲ က်ေရာက္ေနတာေၾကာင္႔ ေရဟာ ဓါတုျဒပ္ေပါင္းေတြ သက္ရွိအေျခခံ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာေထြးလို႔ေနပါျပီ။ အခ်ိန္ရယ္ ေနရာရယ္ ျပီးျပည္႔စံုတဲ႔ အေျခအေနမွာ ဗို႔အားသိန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ႔ မိုးၾကိဳးမုန္တိုင္းတို႔က တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္နဲ႔ အေျခအေနတခု ျဖစ္ပ်က္ေစပါတယ္။ ဓါတုအက္တမ္ေတြ အစီအစဥ္တက် ေပါင္းစည္းသြားမိျပီး DNA သက္ရွိအေျခခံပစၥည္းေတြ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဒီလိုဓါတုေဗဒျဒပ္ေပါင္းေတြဟာ သာမန္အားျဖင္႔ေတာ႔ ဒီေလာက္ၾကမ္းတမ္းလွတဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သက္ဆိုးရွည္ေလ႔မရွိၾကပါဘူး။  ေနာက္တစ္ခါ ကံေကာင္းျပန္ပါျပီ။ အနားကအဆီခဲ တခ်ိဳ႔ ဖံုးလြမ္းသြားမိျပီး  ပထမဆံုးေသာ သက္ရွိဆဲလ္ တစ္ခု ေပၚထြန္းလာပါတယ္။ 



လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ ေပါင္းသန္း ၃၅၀၀

 ဒီအခ်ိန္မွာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးအရာတစ္ခု ျဖစ္ေပၚျပန္ပါတယ္။ အဲ႔ဒါကေေတာ႔ သက္ရွိဆဲလ္ေလးဟာ သူ႔ဟာသူ ပံုတူပြား လာတာပါပဲ။ ဒီဆဲလ္ထဲက DNA အခ်က္အလက္ေတြဟာ မ်ိဳးဆက္တစ္ခုကေန ေနာင္ ဆက္တိုင္းဆက္တိုင္း မ်ိုးဆက္ပ်က္မသြားေအာင္ ပါရွိေနမွာပါ။  လက္ရွိ တည္ရွိသမွ် သစ္ပင္ေတြ လူေတြ တိရိစာၦန္ေတြ ပိုးေကာင္ေတြ မွန္သမွ်ရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ကို လိုက္ၾကည္႔ရင္ ဒီသက္ရွိဆဲလ္ေလးတစ္လံုးက စတာကို ေတြ႔ရမွာပါပဲ။ ဆဲလ္ေလးမ်ိဳးဆက္ျပတ္မသြားေအာင္ သူ႔ရဲ႕ ဗီဇက နွစ္ကိုယ္ခြဲျပီး  မ်ိဳးပြားဖို႔ အမိန္႔ေပးေနပါတယ္။ ေနာင္နွစ္ေပါင္း သန္းနွစ္ေထာင္ေလာက္ထိေအာင္ ကမာၻၾကီးမွာ ဒီလို တစ္လံုးတည္းေသာ သက္ရွိဆဲလ္ ေတြပဲရွင္သန္ေနထိုင္ပါတယ္။

 မေတာ္တဆ တိုက္ဆိုင္မွု႔ေတြေၾကာင္႔ အရာရာတိုင္း ေျပာင္းလဲနိုင္ပါတယ္။ ဆဲလ္တစ္လံုးတည္းပါတဲ႔ သက္ရွိေတြ အခ်င္းခ်င္း မေတာ္တဆ ပူးေပါင္းမိရာက သူတို႔ရဲ႕ ဗီဇေတြပါ ေပါင္းစည္းကုန္ပါတယ္။ ဆဲလ္နွစ္လံဳး သက္ရွိေတြ မ်ိဳးပြားရာကေန ဆဲလ္နွစ္ခု ပါတဲ႔ သက္ရွိေတြျဖစ္လာပါျပီ။ အခုလို အေျခအေနမွာ လိင္သက္မွက္ခ်က္ေတြ ပါလာပါျပီ။ ဒီလိင္သက္မွက္ခ်က္ကေန ေျပာင္းလဲမွု႔ေတြကို ယူေဆာင္လာပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာ  ဆဲလ္ေတြအလိုလို  ပံုတူမ်ိဳးပြားတဲ႔ အစီအစဥ္ကို မေတာ္တဆ ဖ်က္မိလ်က္သား ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဆဲလ္ေတြ သေႏၶေျပာင္းသြားျပီး တေျဖးေျဖးနဲ႔ မိခင္ဆဲလ္နဲ႔ လံုးဝျခားနားတဲ႔႔ ဆဲလ္ေတြ ပြားမ်ားလာလိုက္တာ မ်ိဳးစိတ္မတူတဲ႔ ဆဲလ္ေတြ သန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္လာတဲ႔အထိပါ။ အဲ႔ဒီထဲကတစ္ခုကေတာ႔ လူေတြျဖစ္လာမယ္႔  မ်ိုးစိတ္ပါ။

 လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ သန္းေပါင္း ၅၅ဝ 


ပင္လယ္၊ သမုဒၵရာေအာက္မွာ ပြားမ်ားလာတဲ႔ ဆဲလ္ေတြဟာ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ ရွုပ္ေထြးလာလိုက္တာ က်ေနာ္တို႔ ဘိုးဘြားျဖစ္လာမယ္႔ သံုးလက္မအရြယ္ ေရတီေကာင္  ျဖစ္လာတဲ႔တိုင္ေအာင္ပါ။  သေႏၶေျပာင္းလဲျခင္းဟာ အစစအရာရာ ကြာျခားတဲ႔ လိင္ ကြဲျပားျခားနားျခင္း၊ ပိုမိုရွုပ္ေထြး မ်ားျပားတဲ႔ Gene တို႔ကို   ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ အထီး အမ ဆိုတာ ဒီေနရာက စတာပါ။ 

သက္ရွိမွန္သမွ် အျမင္အာရံု ဆိုတာ မရွိတဲ႔အတြက္ေရတီေကာင္ေလးေတြဟာလဲ  အခ်င္းခ်င္း ဆံုနိုင္ဖို႔ အင္မတန္ခက္ခဲပါတယ္။ နက္ရိုင္းလွတဲ႔ ပင္လယ္သမုဒၵရာ ေအာက္မွာ ဒီအေကာင္ေတြ အခ်င္းခ်င္း ျမင္ရဖို႔အတြက္ သဘာဝတရားၾကီးရဲ႕ ဖန္တီးမွု႔ေတြ ပါလာပါျပီ။ အေရျပားဆဲလ္တစ္ခ်ိဳ႔ဟာ အလင္းအာရံုခံ ဆဲလ္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာပါတယ္။ အခုဆိုက်ေနာ္တို႔ဟာ ရန္သူ မိတ္ေဆြ ပိုျမင္လာရျပိး အသက္ပိုရွည္လာတယ္၊ သားေကာင္ ပိုရွာလာနိုင္တယ္၊ မ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြားမွု႔ ပိုလုပ္လာနိုင္တယ္။ ဒီလို မေရတြက္နိုင္တဲ႔ မ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြားမွု႔ကေန ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ႔ အလင္းအာရံုခံစနစ္ျဖစ္လာျပန္တယ္။  ဒိလိုနဲ႔ သဘာဝတရားၾကိးက က်ေနာ္တို႔ဘိုးဘြားေတြကို မ်က္လံုးဆိုတဲ႔အရာ စတင္ေပးခဲ႔တယ္။

က်ေနာ္တို႔အခုဆို ျမင္ရပါျပီ။ျမင္သမွ် အရာေတြဟာ ဆဲလ္တစ္လံုးတည္းကေန ပြားမ်ားလာတဲ႔ အရာေတြပါ။  ျမင္သမွ်ကို သိဖို႔ကလိုေသးတယ္မလား။ မ်က္လံုးရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ အာရံုခံ ဆဲလ္ေသးေသးေလးေတြ စုေဝးလာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အပ္ထိပ္ဖ်ားေလာက္ေတာင္ မၾကီးေသးပါဘူး။ တစ္ေန႔မွာ သဘာဝတရားဖန္တီးတဲ႔ အရွုပ္ေထြးဆံုး နဲ႔ အဆန္းၾကယ္ဆံုး ဦးေနွာက္ဆိုတဲ႔ အရာတစ္ခု ျဖစ္လာေတာ႔မွာပါ။





                                                 


လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၅၂၁

ဒီအခ်ိန္ ေရာက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ ပထမဦးဆံုး ဦးေနွာက္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔ဟာ  ငါးတူသတၱဝါ မီလိုကူမင္းနီးယား Myllokunmingia အဆင္႔ကို ေရာက္ေနပါျပီ။ ဦးေနွာက္ဟာ သာမန္ အေျခခံ အခ်က္အလက္ေတြ ဆံုးျဖတ္တာမ်ိဳးကိုပဲ လုပ္နိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေရွးဦး ပင္လယ္သမုဒၵရာကို စိုးမိုးေနတဲ႔ အနိုမာလိုကာရစ္ လို သတၱဝါေတြရန္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မစြမ္းနိုင္ေသးပါဘူး။


                                                     မီလိုကူမင္းနီးယား Myllokunmingia
             

က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးတုန္းေပ်ာက္ကြယ္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္လြယ္လြန္းလွတဲ႔ အေျခအေနပါ။ ကမာၻေပၚမွာ ျဖစ္တည္ဖူးသမွ် မ်ိဳးစိတ္ေတြရဲ႕ ၉၉% ဟာ မ်ိဳးတုန္းေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီးျဖစ္ပါတယ္။ ကံၾကမၼာရဲ႕ မ်က္နွာသာေပးမွု႔က မီလိုကူမင္းနီးယားကို ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ 

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၄၀၀

 အနိုမာလိုကာရစ္ လို သတၱဝါေတြ ရန္ေရွာင္တိမ္းရင္းနဲ႔ပဲ လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း သန္းေလးရာ ေရာက္တဲ႔အခါမွာ မီလိုကူမင္းနီးယားဟာ ေမးရိုးေတြ သြားေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ ဒီလိုေပၚထြက္လာတာေၾကာင္႔ ပိုစားနိုင္လာတယ္၊ အရြယ္အစားလဲ ပိုၾကီးလာတယ္။ 

 

                                                               အနိုမာလိုကာရစ္

 

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၃၇၅


 က်ေနာ္တို႔ဟာ တစ္ေပအရွည္ရွိတဲ႔ အ႐ိုးမာခ်ပ္ကာငါး ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကိုယ္႔ထက္ ၾကီးမားတဲ႔ ငါးၾကီးေတြေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ပင္လယ္သမုဒၵရာကို မၾကီးစိုးနိုင္ပါဘူး။ ေရြးခ်ယ္စရာ နွစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ မ်ိဳးတုန္းခံမလား ထြက္ေျပးမလားဆိုတာပါပဲ။ စိမ္႔ေတာဘက္ကို ထြက္ေျပးတဲ႔ အခါမွာ ငါးၾကိးေတြရန္ကေတာ႔ လြတ္သြားပါတယ္။ 

ဒါေပမယ္႔ ေရတိမ္ပိုင္းမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ အလံုအေလာက္မရွိျပန္ပါဘူး။ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္ျပီး ဆဲလ္ေတြ ေသဆံုးကုန္ပါတယ္။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ အဆိပ္ေငြ႔ေတြ ေသြးထဲဝင္ေရာက္လာတာေၾကာင္႔ ေရနက္ပိုင္းကို ျပန္သြားဖို႔ရာ မျဖစ္နိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ေရတိမ္ပိုင္းမွာလဲ မေနနိုင္တာေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔ သြားစရာလမ္းက တစ္ခုပဲ က်န္ပါေတာ႔တယ္။ 

                                                     Armored Fish

 

ဆဲလ္တစ္လံုးနဲ႔ သက္ရွိ အဆင္႔ကေန အ႐ိုးမာခ်ပ္ကာငါး တစ္ေကာင္အျဖစ္ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲဖို႔ရာ က်ေနာ္တို႔ဟာ နွစ္ေပါင္းသန္းသံုးေထာင္ၾကာခဲ႔တယ္။ အခုေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ အနာဂတ္ဟာ စိတ္ပ်က္စရာအျပည္႔နဲ႔ပါ။ 

သဘာဝတရားရဲ႕ မ်က္နာသာေပးမူ႔က က်ေနာ္တို႔ကို ကယ္တင္ျပန္ပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဘယ္ငါးမွ မလုပ္ဘူးတဲ႔ အရာတစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ အဲ႔ဒါက ေလကို ရူရိုက္လိုက္တာပါပဲ။ ေလဟာ  ခႏၶာကိုယ္ထဲက ျဖတ္ျပိး အဂါၤအသစ္ဆီေရာက္သြားတယ္။ အဲ႔ဒါက အဆုပ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ေလကို ရွုူနိုင္ပါျပီ။ အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေလထဲမွာေရာ ေရထဲမွာပါ အသက္ရူနိုင္တဲ႔ အိခ်္သီယိုစတီးဂါး
Ichthyostega ေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ။ 

 

                                                          အိခ်္သီယိုစတီးဂါး  Ichthyostega

ေရထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေလျပြန္ကို ပါးဟပ္နဲ႔ အဆုပ္ၾကား အေျပာင္းအလဲလုပ္ျပီး အသက္ရွုပါတယ္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၃၆၅ 

 က်ေနာ္တို႔ဟာ ေရထဲကေနေခါင္းျပူျပီး စိမ္႔ေတာေတြ ကို နုတ္ဆက္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ အေရွ႔မွာ ေတာ႔ က်ယ္ေျပာလွပတဲ႔ ကမာၻ႔ကုန္းေျမက ေစာင္႔ၾကိုေနပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္မွု႔က ရိုးစဥ္းလွေပမဲ႔ အက်ိဳးဆက္က ၾကီးမားလွတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဟာ ကုိယ္႔ဟာကို ေရထဲကထြက္ခဲ႔ျပီး သမိုင္းစာမ်က္နွာတစ္ရပ္ ေရးဆြဲခဲ႔ျပန္ပါျပီ။ 

ပူျပင္းလွတဲ႔ ေနရာင္ျခည္ဟာ က်ေနာ္တို႔ အေရျပားကို ေျခာက္ေသြ႔ေစျပီး  ၾကမ္းတမ္းတဲ႔ ေျမျပင္အေနအထားဟာ နူးညံ႕တဲ႔ ေျခေထာက္ေတြကို စုတ္ျပဲေစတယ္။ အိခ်္သီယိုစေတဂါ
Ichthyostega ေတြဟာ ေရထဲကေန ကုန္းေပၚတက္ခဲ႔တဲ႔ ငါးေတြပါ။စိမ္႔ေတာေတြကေန မ်ိဳးတုန္းမဲ႔ အႏၱရာယ္ကေန ေက်ာ္လြားဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ကုန္းေပၚတက္ခဲ႔ပါျပီ။ တကယ္ေတာ႔ အရင္ အႏၱရာယ္အေဟာင္းေတြကိုသာ ေရွာင္လြဲနိုင္ခဲ႔ျပီး ေနာက္ထပ္ အႏၱရာယ္ အျပည္႔နဲ႔ ကမာၻသစ္ တစ္ခုဆီ ေရာက္လာတာပါ။ 

ေနေရာင္ျခည္ကို ကာကြယ္ဖို႔ သဘာဝတရားၾကိးက က်ေနာ္တို႔ိုကို ပိုမိုထူထဲတဲ႔ အေရျပား လက္ေဆာင္ေပးျပန္ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လက္သည္းျဖစ္လာမဲ႔ လက္စြယ္ေတြေရာေပါ႔။ ဒီလက္စြယ္ေတြက ၾကမ္းတမ္းတဲ႔ ေျမသားျပင္ကို ကုတ္တြယ္ဖို႔ လြယ္ကူေစတယ္။

 က်ေနာ္တို႔ဟာ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္မွာ ေနသားက်ေနပါျပီ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္တို႔ ဥေတြက ေတာ႔  ပူျပင္းတဲ႔ေနဒဏ္က ကာကြယ္ဖို႔ အကာအကြယ္ အခြံမာမာ လိုေနပါေသးတယ္။ ျပႆနာက   အိခ်္သီယိုစတီးဂါ ေတြဟာ အခြံမာဥကို ဥဖို႔ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူတို႔ ဟာ အမရဲ႕ ကိုယ္ထဲမွာ မ်ိဳးေအာင္မဲ႔ အစီအစဥ္ကို ေတြ႔ရွိသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သိတဲ႔ လိင္ဆက္ဆံျခင္းဆိုတာ ဒီကစတာပါ။ ဒီေတြ႔ရွိခ်က္က ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲျဖစ္စဥ္မွာ တကယ္ အေရးပါတယ္။ အခြံမာတဲ႔ ဥေတြ သေႏၶသားေလာင္းေတြဟာ အမရဲ႔ ကိုယ္ထဲမွာ ျဖစ္တည္နိုင္ျပီး အခြံမာဥေတြ ကို ဥနိုင္ပါျပီ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၃၄၀

လိင္ဆက္ဆံျခင္းကေန မ်ိဳးပြားဖို႔ အေကာင္းဆံုးအစီအစဥ္ျဖစ္ျပီး က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးသုန္းျခင္းဒဏ္က ကာကြယ္ေပးပါတယ္။ ဒီေက်းဇူးေၾကာင္႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၃၄၀ အၾကာမွာေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲက ဘိုးဘြားဘီဘင္ေတြဟာ ကုန္းေျမေပၚမွာ တစ္သက္လံုးေနဖို႔ျဖစ္လာရတယ္။ 

အရင္တုန္းကၾကံုေတြ႔ရတာနဲ႔စာရင္ ဒါေတြဟာ ကမာၻအသစ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ေလကိုရွုနိုင္ျပီ၊ ကိုယ္႔ခႏၶာကိုသယ္ျပီး သြားလာနိုင္ျပီ။ ျမင္ကြင္းအသစ္ေတြ အသံေတြ၊ အနံေတြကို ရင္ဆိုင္လာရပါေတာ႔တယ္။  အခ်က္အလက္ေတြ မ်ားလာသလို ဦးေနွာက္ကလဲ ဖြံျဖိဳးလာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ပိုျပီး ထက္ျမက္လာၾကတယ္။ 

ပထမဆံုး ကုန္းေပၚတက္လာတဲ႔ သတၱဝါတစ္ေကာင္ကေန မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း မ်ားစြာထိ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲ လာၾကတယ္။ မ်ိဳးစိတ္ေတြ မ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် အစားအစာ ရွားပါးလာျပန္ပါတယ္။ သေႏၶေျပာင္းလဲျခင္းကေန ပိုမိုသန္မာတဲ႔ ေမးရိုးနဲ႔ ၾကြက္သားေတြ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ဒါကအမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ပိုျပီးျမန္ျမန္နဲ႔ မာ်းမ်ား စားနိုင္လာတယ္ျပီး အသားစားနိုင္ဖို႔ အေျခအေနတစ္ရပ္ ျဖစ္လာရတယ္။ အရင္က အစာလုဘက္ေတြက သားေကာင္အျဖစ္ ေျပာင္းသြားပါျပီ။ 

 

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၂၅၀

                                                                         Protorosaurus



က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ သမိုင္းခရီးဟာ နိမ္႔ျမင္႔တက္က်နဲ႔ပါ။ အခုဆိုရင္ ကံနိမ္႔တဲ႔ အပိုင္းကိုေရာက္လာပါျပီ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၂၅၀မွာေတာ႔ သက္ရွိေတြနဲ႔ မို္င္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီေဝးတဲ႔ အခု ဆိုက္ေဘးရီးယား ေနရာမွာ ကမာၻေျမၾကီး ရဲ႕ေက်ာက္လြာေတြ ကြဲထြက္လာျပိး ေခ်ာရည္ပူေတြ မူတ္ထုတ္ပါတယ္။ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင္႔ အေမရိကန္နိုင္ငံေလာက္ က်ယ္ဝန္းျပီး ေနာက္ထပ္နွစ္ေပါင္း သိန္းငါးရာေလာက္ထိ ၾကာပါတယ္။ အဆိပ္သင္႔ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ တန္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေလထဲကို ထုတ္လြတ္ျပီး ကမာၻ႔ေလထုထဲမွာ ပိတ္မိေနပါတယ္။

ေလထုအပူခ်ိန္ တစ္ရာေက်ာ္ထိျမင္႔တက္လာျပိီး အပင္နဲ႔ အပင္စားသတၱဝါေတြ၉၅% ေသာ မ်ိဳးစိတ္ေတြ ေသေၾကပ်က္စီးၾကရတယ္။ ရွင္သန္က်န္ရစ္တဲ႔ မ်ိဳး စိတ္အနည္းငယ္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ နဲ႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဒို္င္နိုေဆာ ျဖစ္လာမယ္႔ မ်ိဳူးစိတ္အခ်ိဳ႔ပါတယ္။

မီးေတာင္ေပါက္ျပီး ေနာက္နွစ္ေပါင္း သန္း၃၀ အၾကာမွာ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေၾကာင္ အရြယ္ရွိတဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳ အၾကိးစား တစ္ေကာင္နဲ႔ တူတယ္။ အသက္ရွင္က်န္ရစ္သူေတြထဲမွာ အရပ္ငါးေပျမင္႔တဲ႔ ဟာရာရာေဆာရပ္စ္ herrerasaurus ေတြလဲပါတယ္။သူတို႔ဟာ ေရပုတ္သင္ေတြကေန ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲ လာၾကတာပါ။

                                                                 herrerasaurus

က်ေနာ္တို႔ ဘိုးဘြားဘီဘင္ေတြဟာ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေျပာင္းလဲမွု႔မွာ အင္မတန္လ်င္ျမန္တယ္။ သန္မာ ျပီး အျမဲဆာေလာင္ေနတဲ႔ ဒိုင္နိုေဆာေတြနဲ႔ ျပိုင္ပြဲစတင္ပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေမာ်္လင္႔ခ်က္က သဘာဝတရားၾကီးေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္။ ေနာင္နွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဒိုင္နိုေဆာေတြရန္ကလြန္ေအာင္  ေသးေကြးသြားျပီး ေျမတြင္းေတြထဲမွာ ေနထိုင္ပါတယ္။

ေနာင္ နွစ္ေပါင္း ၂၂ သန္းအတြင္းမွာေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ အာရံုေတြ ပိုမိုထက္ျမက္လာျပီး နားရြက္ေတြ ျဖစ္ထြန္းလာတယ္။ ဒိုင္နိုေဆာေတြ ကိုယ္႔ကို မျမင္ခင္ ေရွာင္တိမ္းဖို႔ အနံခံတတ္လာတယ္။ ဦးေနွာက္အတြင္းမွာ Neocotex ေတြေပၚလာျပီး အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ကာ အလိုအေလ်ာက္တံု႔ျပန္တတ္လာတယ္။ အဲ႔ဒီ အရာေတြကပဲ တစ္ေန႔မွာ စိတ္ကူးညဏ္ေတြ တီထြင္နိုင္စြမ္းေတြ ဘာသာစကားေတြကို ဖန္တီးလာမွာပါ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း ၆၆ သန္း

႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ နွစ္လက္မသာသာရွိတဲ႔ ၾကြက္တူ သတၱဝါ ျဖစ္လာပါျပီ။ လူသားေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဆိုတာ ဒီၾကြက္တူ သတၱဝါေလးရဲ႕ အစြမ္းထက္တဲ႔ အာရံုခံနိုင္စြမ္း၊ လွ်င္ျမန္တဲ႔ ဦးေနွာက္ေပၚ အမ်ားၾကီးမူတည္ေနပါတယ္။ တခုခု အမွားအယြင္းရွိတာနဲ႔ လူဆိုတာ ဘယ္ေတာ႔မွာ ေပၚေပါက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒိုင္နိုေဆာေတြ ေပၚေပါက္လာတာဟာ လူသားေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ပါပဲ။ သူတို႔ေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔မွာ အင္မတန္အစြမ္းထက္လွတဲ႔ အာရံုခံနိုင္စြမ္းေတြ၊ ျမန္ဆန္လွတဲ႔ ဦးေႏွာက္ေတြ ရရွိလာတယ္။ သူတို႔သာမရွိရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဥဥတဲ႔ အဆင္႔ပဲရွိဦးမွာပါ။ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္ေတြကို ဒိုင္နိုေဆာေတြရန္က ကာကြယ္ဖို႔ ၾကြက္တူ သတၱဝါေတြဟာ ဥ မဥဘဲ အေကာင္လိုက္ေမြးလာၾကတယ္။ အေကာင္ေပါက္ေလးေတြ သူ႔ဟာသူ အစာရွာစားမယ္႔အစား၊ နို႔တိုက္ၾကီးပ်င္းေစတယ္။ ဒါဟာ လူ႔သမိုင္းျဖစ္စဥ္မွာ ၾကီးမားတဲ႔ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ပါ။

ဒီအေကာင္ေသးေသးေလးကေန လူတို႔ ေဝလငါးတို႔ အထိ မ်ိဳးစိတ္ေပါင္း ေလးေထာင္ေက်ာ္ ပြားမ်ားလာတယ္။ နို႔တိုက္ သတၱဝါေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီလိုပံုစံျဖစ္လာေအာင္ ဒိုင္နိုေဆာေတြက ကူညီခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ မုဆိုးဘဝကို ဆံုးရံုးခဲ႔ပါတယ္။ ဒိုင္နိုေဆာေတြဟာ ေနာက္ထပ္ နွစ္သန္းေပါင္း ၁၆၅ နွစ္ တိုင္ေအာင္ ၾကီးစိုးခဲ႔ပါတယ္။ သူတို႔ကို ဘယ္သူမွ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ ၾကပါဘူး။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၆၅ သန္း

 မိုင္ေပါင္း ၁၈၀၀ ေလာက္ေဝးတဲ႔ အခုမကၠဆီကို ကြ်န္းဆြယ္ ေနရာမွာ ဥကၠာခဲတစ္ခု က်ေရာက္လာပါတယ္။ ခပ္ေသးေသး ၾကြက္တူ သတၱဝါေလးဟာ သူ႔အသက္လြတ္ ေအာင္ေျပးရမယ္႔ အေျခအေနေရာက္လာပါျပီ၊ တကယ္လို႔ သူသာရံုွးခဲ႔လွ်င္ လူသားဆိုတာ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေက်ာက္တံုးေတြ စိစိညက္ေၾကသြားျပီး ကမာၻေျမၾကီတစ္ခုလံုး ဖုန္မွုန္႔ေတြ လြမ္းကုန္ပါတယ္။ ၾကြက္ကေလး အသက္ရွင္ဖို႔က ေျမၾကီးကို တူးဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ႔တယ္။ မီးခိုးေတြနဲ႔ ျပာမွုန္ေတြဟာ ေနေရာင္ျခည္ မဝင္ေရာက္နိုင္ေအာင္ ကာထားသလိုပါပဲ။ သဘာဝေပါက္ပင္ေတြ အကုန္ေသဆံုးကုန္တယ္။ ဒိုင္ေတြေဆာေတြေတာ႔ ျပႆနာတက္ေနပါျပီ။ သူတို႔ဟာ အေကာင္ၾကီးသေလာက္ အစာခ်က္နုန္းျမန္ၾကတယ္။ အစာ မရွိေတာ႔ ဒိုင္ေနေဆာေတြ မေရွးမေနွာင္း ေသကုန္ၾကရတယ္။

အေကာင္ၾကီးေတြ မရွိေတာ႔ အေကာင္ေသးေတြ အတြက္ အခြင္႔အလမ္း ပိုမ်ားလာတယ္။ ေပါမ်ားလာတဲ႔ ပိုးေကာင္ေတြဟာ ၾကြက္တူ သတၱဝါေလးအတြက္ အစာ ျဖစ္လာျပန္တယ္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၆၄

 က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပိုးေကာင္စား ၾကြက္တူေလးဟာ ၆လက္မေလာက္ ရွိလာပါျပီ။ နို႔တိုက္သတၱဝါေတြဟာ ကုန္းေပၚမွာ အင္အားအၾကီးဆံုး ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အသစ္ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ကမာၻ႔ ကုန္းေျမေတြေပၚကို ျဖန္႔က်က္ေနပါေတာ႔တယ္။

နွစ္ေပါင္း သန္း ၆၀ ေလာက္အေရာက္မွာေတာ႔ အသီးေတြ ဟာ သစ္ပင္ေတြေပၚမွာ ေပၚမ်ားလာပါျပီ။ အသီးအနွံေတြ ပိုစားေလေလ က်ေနာ္တို႔ အသက္ပိုရွည္လာေလေလ ပါပဲ။ ေနာက္မ်ိဳးစိပ္ေတြ မွာေတာ႔ သစ္ပင္ေပၚ ေနလာၾကပါတယ္။ ကမာၻအသစ္ၾကီးက ခႏၶာကိုယ္ အသစ္ေတြ ေတာင္းဆိုေနပါတယ္။


နွစ္သန္းေပါင္း ၅၆ နွစ္

 က်ေနာ္တို႔ဟာ ပရိုင္းမိတ္ေတြအျဖစ္ ကမာၻၾကီးနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေနပါျပီ။ ကမာၻၾကီး ေနာက္တစ္ခါေျပာင္းလဲပါဦးမယ္။ နွစ္ေပါင္း ဆယ္သန္းေလာက္ၾကာေအာင္ အပူခ်ိန္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ သစ္ေတာေတြ ပ်က္ဆီးျပီး ေသးငယ္လာတယ္။ အစာရွာဖို႔ ခက္ခဲ လာၾကတယ္။ သဘာဝတရားရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မွု႔က ဝင္ေရာက္ ကူညီရျပန္ပါျပီ။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ပရိုင္းမိတ္ေတြဟာ အျမီးေတြ ျမီးေညာွင္႔ရိုးထိ  တိုဝင္သြားၾကတယ္။ သင္ပင္ေတြအၾကား ခုန္ေနရာကေန လက္ကိုအားျပဳျပီး ဆြဲခို လာၾကျပန္တယ္။ လက္ေတြရွည္လာျပီး ပိုမိုေပ်ာ႔ေျပာင္း လာတယ္။ အပူခ်ိန္ေျပာင္းလဲမွု႔ေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးစိတ္ေတြကို ေျပာင္းလဲမွု႔ျဖစ္ေစတယ္။ ကမာၻၾကီးေျပာင္းလဲမွု႔ မျပီးေသးပါဘူး။

ကမာၻၾကီးရဲ႕ အတြင္းပိုင္း ေက်ာက္လြာေတြ ေရြ႔လ်ားေနပါတယ္။ အာဖရိကနဲ႔ အာေရဘီယန္ ေျမလြာခ်ပ္တို႔ ေဝးကြာသြားျပိး သူတို႔ၾကားထဲကေျမနိမ္႔ဆင္းသြားေစတယ္။ တစ္ဘက္စီမွာေတာ႔ မိုင္ေပါင္း ၃၅၀၀ေလာက္ရွည္တဲ႔ ေတာင္တန္းတခုစီ ျဖစ္ေပၚေစျပန္တယ္။ အိႏၵိယ သမုဒၵရာထဲကေရေတြ ဝင္ေရာက္လာျပိး ေတာင္တန္းနွစ္ခု အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္သြားတယ္။ အစားအစာေတြ ရွားပါးသြားျပီး က်ေနာ္တို႔ အသက္ရွင္ဖို႔ ခက္လာျပန္ပါျပီ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၄႕၄ သန္း

 ဆဲလ္တစ္လံုး သက္ရွိကေန ပရိုင္းမိတ္ဘဝအထိ ရွန္သန္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိုးစားခဲ႔တဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဟာ ၾကီးမားတဲ႔ အေျပာင္းအလဲတခု စတင္ျပန္ပါျပီ။ နွစ္ေပါင္း သံုးသန္းေလာက္ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေလးေပရွည္ျပီး ေပါင္၈၀ ေလာက္ရွိတဲ႔ အာဒီပီးသီးကပ္စ္ ရမီးဒပ္စ္ ardipithecus ramidus ဘဝေရာက္ေနျပီး ဦးေနာက္က လိေမၼာ္သီးေလာက္ရွိေနပါျပီ။
                                                           ardipithecus ramidus


က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ထူထပ္တဲ႔ မိုးသစ္ေတာေတြဟာ အခုဆို ဟိုတစ္ေပ်ာက္ ဒီတစ္ေပ်ာက္နဲ႔ က်ဲပါးလာတယ္။ သစ္ပင္ေပၚ အစာရွာေနတာကေန စြန္႔လြတ္ရပါေတာ႔မယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ပထမဆံုး အေနနဲ႔ ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းေပၚ စရပ္ျပီး လမ္းေလ်ာက္ပါျပီ။ လမ္းေလ်ာက္ျခင္းေၾကာင္႔ ေျမနိမ္႔ သစ္ပင္ေတြဆီ ပိုေရာက္နိုင္ျပိး သစ္ပင္မတက္ရေတာ႔လို႔ အားေနတဲ႔ လက္တစ္စံုက အသီးေတြ ခူးလာနိုင္ပါတယ္။


အာဒီပီးသီးကပ္စ္ ေတြဟာ သင္ယူမွု႔ လွ်င္ျပန္ပါတယ္။  ေနာင္ နွစ္ေပါင္း ၁.၂ သန္းၾကာတဲ႔အခါ က်ေနာ္တို႔ဟာ ပိုေဝးေဝးသြားနိုင္လာျပိး ပိုျမန္ျမန္ ေလ်ာက္နိုင္လာၾကတယ္။ ေနစရာ၊ ၾကင္ေဖာ္၊ စားစရာ ရွာဖို႔ ပိုမိုလြယ္ကူူလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ညွပ္ရိုးက်ဥ္းလာတာမို႔ ဖြံ႕ျဖိဳးျပီးကေလးေမြးဖို႔ရာေတာ႔ ခက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဦးေခါင္းေတြေသးလာျပီး ကေလး အျပည္႔အစံု မဖြံ႔ျဖိဳးခင္ ေမြးလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ကေလးေတြကို နွစ္အတန္ၾကာ ခ်ီပိုးထားရတဲ႔ အနည္းငယ္ေသာ မ်ိ်ဳးစိတ္ေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ သူတို႔ကို နို႔တိုက္ရတယ္ ကာကြယ္ထားရတယ္။


လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၃  ့၂ သန္း

က်ေနာ္တို႔ ဟာ ၿသစျတာလို ပီသီးကပ္စ္ australopithecus afarensis ျဖစ္လာပါျပီ။

                                                                Australopithecus afarensis
ဦးေနွာက္က ေရွာက္ပန္းသီးအရြယ္ ေလာက္ေရာက္လာျပီး အျမဲတမ္း ေျခေထာက္နဲ႔ပဲ ေလ်ာက္ပါေတာ႔တယ္။ ျခေသၤ႔လို သားရဲတိစာၦန္ေတြ ရန္ကလြတ္ဖို႔ အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ဦးေနွာက္ကို ပဲအသံုးျပဳရပါေတာ႔မယ္။ သဘာဝတရားၾကီး က ေမးရိုးၾကြက္သားေတြကို ေသးငယ္ေစျပီး လြတ္သြားတဲ႔ေနရာမွာ  ဦးေနွာက္ကို ၂ဆ ၾကီးမားေစျပီး  အစြမ္းထက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးတယ္။




လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၂ ႔ ၃သန္း

ဒိအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ဟာ Handyman လို႔ လူသိမ်ားတဲ႔  homo habilis ေတြျဖစ္ေနပါျပီ။







ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လမ္းေလ်ာက္ျပီး ၾကီးမားတဲ႔ ဦးေနွာက္ရ်ိတဲ႔  ပထမဆံုးလူသားပါ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ၾကီးမားသန္စြမ္းလာျပီး ပိုမိုဆာေလာင္လာၾကတယ္။ အမဲလိုက္စရာသားေကာင္ေတြရွိေပမယ္႔ ကိုယ္ကမစားရခင္ သူတို႔ကစားသြားနိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ တစ္ဦးတည္း ေျခဦးတည္႔ရာသြားေလ႔ရွိျပီး လမ္းမွာေတြ႔ရာ စားၾကတယ္။ ဒီလိုသြားရင္လာရင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာက္တံုးကို လက္နက္အျဖစ္ အသံုးျပဳလို႔ရမွန္း သိသြားၾကျပန္တယ္။ ဒီလိုလက္နက္နဲ႔ဆို က်ေနာ္တို႔ ကမာၻၾကီးကို ေျပာင္းလဲနိုင္ပါျပီ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ သန္းေပါင္း သံုးေထာင္ေက်ာ္ကစခဲ႔တဲ႔ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ျဖစ္စဥ္ ျပီးတဲ႔ေနာက္ အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ကံၾကမၼာဟာ က်ေနာ္တို႔ လက္ထဲကို ေရာက္ေနပါျပီ။ လက္နက္ကိရိယာကို တီထြင္နုိင္တာ က်ေနာ္တို႔ပဲ ရွိတာပါ။ အခုခ်ိန္လို ရန္သူပတ္လည္ဝိုင္းတဲ႔ အေျခအေနမွာ က်ေနာ္တို႔ ဟာ လက္နက္ကိရိယာကို အသံုးျပဳျပီး သားရဲတိရိစာၦန္ေတြကို တိုက္ခိုက္နိုင္ပါတယ္။ အသီးအနွံစိုက္တဲ႔ေနရာမွာ လဲအသံုးျပဳနိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ေတြဟာ သန္မာလာပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ေဘာပင္တို႔ ေကာ္ဖီခြက္တို႔ ကိုင္နိုင္တာဟာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ေပါင္း  ၂.၃ သန္းေက်ာ္က လက္နက္ကိုေတြ႔ရွိခဲ႔တဲ႔ ျပီး က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ အက်ိဳးဆက္ေတြပါ။

က်ေနာ္တို႔ဟာ ဘိုးဘြားေတြ႕ရဲ႕ သမိုင္းကို သူတို႔အရိုးစုေတြ အေျခခံျပီး တစ္စျခင္းပံုေဖာ္ေလ႔လာခဲ႔ၾကတယ္။ အရိုးစုေတြအမ်ားဟာ ေပ်ာက္ဆံုးေနျပီး က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ မ်ိုးရိုးစဥ္ဆက္ ဆင္းသက္ပံု ဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ အမ်ားၾကီးရွိေနပါေသးတယ္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၁.၈ သန္း

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ မ်ိဳးစိတ္အသစ္ ဟုိမို အီရပ္တပ္စ္ကို ေတြ႔ေနရပါျပီ။


                                                                Homo erectus


ဒီမ်ိဳးစိတ္က်ေတာ႔  စုေပါင္းအမဲလိုက္မုဆိုးေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ။ မ်ိဳးစိတ္တူခ်င္း ဘယ္လို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရမလဲဆိုတာ သိလာၾကျပီ။ မေမ်ာ္လင္႔ပဲ မီးကိုေတြ႔ရွိရာကေန အလင္း၊ ေႏြးေထြးမူ႔နဲ႔ အႏၱရာယ္ေတြက ကာကြယ္ေပးတာကို သိလာၾကတယ္။ သဘာဝစြမ္းအားေတြ လူေတြ လက္ထဲေရာက္လာပါျပီ။ အတူတကြပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္လို႔ အစားအစာေတြ ပိုရလာျပီး ပိုမုိုအသက္ရွည္လာၾကတယ္။ ဒါဟာ မိသားစုနဲ႔ ေနထိုင္တဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြပါ။ ဒီအေလ႔အထဟာ အခုခ်ိန္ထိေအာင္ က်င္႔သံုးေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မီးနဲ႔  ခ်က္ျပုတ္စားေသာက္ရင္ အသားေတြဟာ ဝါးစားရပိုလြယ္တယ္ဆိုတာ သိလာၾကတယ္။ ဒီကတစ္ဆင္႔ သိသာထင္ရွားတဲ႔ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ျဖစ္စဥ္ကေတာ႔ အခုေခာတ္ လူေတြြရဲ႕ ၃၅% ဟာ အံဆံုးပါမလာၾကေတာ႔ဘူး။ အစာကို ၾကာၾကာဝါးစရာမလိုေတာ႔ ေရွးေခာတ္လူေတြဟာ အားအင္ေတြ ပိုလာတယ္။ ဦးေနွာက္က အရင္ထက္စာရင္ နွစ္ဆၾကီးလာျပီး  ေဘာလံုး အေသးစားအရြယ္ေလာက္ထိ ေရာက္လာတယ္။ မိသားစုထဲ လူေတြမ်ားလာတာနဲ႔ အမ်ွ ဆက္သြယ္စကားေျပာဖို႔ လိုအပ္လာပါေတာ႔တယ္။

သဘာဝရဲ႔ ေရြးခ်ယ္မွု႔က ဝင္ေရာက္လာျပန္ပါျပီ။ လွ်ာဟာ ပံုသဏၰန္ေျပာင္းလာျပီး ေအာက္ကိုဆင္းသြားပါတယ္။ အသံအိုး ကို ျဖစ္ေပၚေစျပီး လူေတြ ပါးစပ္က အသံအမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ေပၚလာနိုင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ စကားလံုးေတြ အျဖစ္ေျပာင္းလဲ သြားတယ္။ ဘာသာစကားဆိုတာ လူေတြအတြက္ အစြမ္းထက္တဲ႔ လက္နက္တစ္ခုပါ။


လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္သန္းေပါင္း ၂ သိန္း




ဒီအခ်ိန္မွာ အသိညဏ္ရွိတဲ႔ လူေတြျဖစ္တဲ႔႔ Homo Sapiens ျဖစ္လာပါျပီ။ ကမာၻေပၚမွာ ဦးေနွာက္အၾကီးဆံုး သတၱဝါေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ပါ။ လက္နက္ေတြကိုင္တတ္တယ္ စကားေျပာတတ္တယ္၊ စဥ္းစားညဏ္ရွိျပီး ကမာၻၾကီးရဲ႕ ရွိသမွ်ေနရာတိုင္းကို ျဖန္႔က်က္သြားပါေတာ႔တယ္။ စိန္ေခၚမွု႔အသစ္ေတြ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္ေတြနဲ႔ ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ျပီး ကမာၻၾကီးကို စိုးမိုးနိုင္တဲ႔အထိပါပဲ။ သမိုင္းကိုေနာက္ျပန္လည္ၾကည္႔ရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမွု႔ဟာ ေနာက္တခါ ျပန္စမယ္ဆိုရင္  ျဖစ္နိုင္ေခ် သုညအဆင္႔မွာပဲရွိပါတယ္။

Ref: where do humans come from by YAVAR ABBAS

Friday, 25 January 2019

ဘာ့ေၾကာင့္လူသားေတြ ကမာၻကို စိုးမိုးႏိုင္ၾကသလဲ



(မစၥတာ ဟာရာရီဟာ အစၥေရးလူမ်ိဳး သမိုင္းပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ဟီဗရူး ယူနီဗာစတီ သမိုင္းဌာနရဲ႕ ပါေမာကၡ တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူေရးခဲ႔တဲ႔ Sapiens: A Brief History of Humankind (2014), Homo Deus: A Brief History of Tomorrow (2016) စာအုပ္ေတြကိုဖတ္ဖို႔ ေဘလ္ဂိတ္လို အိုဗားမားလို ကမာၻေက်ာ္ေတြက တိုက္တြန္းခဲ႔ၾကတယ္)

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း ခုနစ္ေသာင္းေလာက္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးဘြားဘီဘင္ေတြဟာ ဘာမွစြမ္းေဆာင္ရည္ သိပ္မရွိေသးတဲ႔ တိရိစာၦန္သာသာ သတၱဝါေတြပါ။ သမိုင္းမတိုင္ခင္ေခာတ္က လူသားဆိုတာ ပင္လယ္ေရခူေတြ၊ ပိုးစုန္းၾကဴးေတြ၊ သစ္ေတာက္ငွက္ေတြထက္ ပိုျပီးအေရးမပါလွပါဘူး။ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ကမာၻၾကီးကို ထိန္းခ်ဴပ္ထားပါတယ္။

ေမးစရာတစ္ခုရွိတာက က်ေနာ္တို႔ အဲ႔ဒီဘဝကေန လက္ရွိအေျခအေနထိေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲလာခဲ႔တာလဲ? အာဖရိကရဲ႕ ေထာင္႔တစ္ေနရာက ကိုယ္႔အသိုင္းအဝိုင္းေလးထဲမွာ မထင္မရွားေန ေနၾကတဲ႔  ေမ်ာက္ဝံသာသာ ဘဝကေန ကမာၻၾကီးကို စိုးမိုးတဲ႔အထိ ဘယ္လို ေျပာင္းလဲလာၾကသလဲ?

ပံုမွန္အားျဖင္႔ေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ တိရိစာၦန္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုကြာျခားသလဲဆိုတာကို တစ္ဦးခ်င္း နိုင္းယဥ္ၾကည္႔ေလ႔ရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္၊ ဦးေနာက္ ေတြက ေခြးေတြ၊ ဝက္ေတြ၊ ခ်င္ပန္ဇီေတြထက္ သာတယ္လို႔ ယံုၾကည္ခ်င္ၾကတယ္။ အမွန္တရားကေတာ႔ တစ္ဦးခ်င္းအေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ခ်င္ပန္ဇီေတြထက္ ဘာမွ သာမေနပါဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္းတစ္ကြ်န္းထဲမွာ ပစ္ထားၾကည္႔လိုက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ ရုန္းကန္ၾကရေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက ပိုသာမယ္ထင္သလဲ?

အေလာင္းအစားလုပ္ၾကေျကးဆို ခ်င္ပန္ဇီဘက္ကပဲ က်ေနာ္ေလာင္းမွာေပါ႔၊ ဒါဟာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အထင္ေသးလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ထဲက ဘယ္သူမဆို စမ္းၾကည္႔လဲ ခ်င္ပန္ဇီက ပိုသာမွာပါပဲ။ လူနဲတိရိစာၦန္ေတြၾကားမွာ အဓိကကြာျခားခ်က္က တစ္ဦးခ်င္းစြမ္းရည္နဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ စုေပါင္းစြမ္းရည္ကသာ ကြာျခားသြားတာပါ။ လူေတြ ကမာၻၾကီးကို ဘာလို႔ စိုးမိုးနိုင္သလဲဆိုေတာ႔ အေရအတြက္မ်ားမ်ားနဲ႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္တာ လူဆိုတဲ႔ သတၱဝါ တစ္မ်ိုးထဲရွိလို႔ပါပဲ။

တစ္ျခားသတၱဝါေတြဘက္ကို ၾကည္႔ရေအာင္။ အစုအဖြဲ႔နဲ႔ ေနထိုင္တဲ႔ ပ်ားလို၊ ပုရြက္ဆိတ္လို အစုအေဝးနဲ႔ ေနထိုင္ေလ႔ရွိတဲ႔ တိရိစာၦန္ေတြမွာ အေရးအတြက္ မ်ားမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နုိင္ေပမယ္႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြေအာင္ေတာ႔ မလုပ္တတ္ၾကဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ အရမ္းတိက်တယ္။ ပ်ားေတြမွာ ပ်ားအံုတစ္ခုဖြဲ႔ဖို႔ဆို နည္းတစ္မ်ိဳးပဲရွိတယ္။

အခြင္႔အလမ္းေပၚခဲ႔လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္စံုတစ္ခု အႏၱရာယ္က်ေရာက္ခဲ႔လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပ်ားေတြဟာ ပ်ားအံုေဆာက္နည္း အသစ္တစ္ခု တီထြင္ဖို႔ မလုပ္နိုင္ၾကဘူး။ ဥပမာ ပ်ားဘုရင္မကို လုပ္ၾကံလိုက္မယ္၊ ပ်ားသမၼတနိုင္ငံ ထူေထာင္ၾကမယ္၊ ပ်ားလုပ္သားမ်ား ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေထာင္ၾကမယ္ ဒါမ်ိဳးေတြ မလုပ္နုိင္ၾကဘူး။

တစ္ျခား နို႔တိုက္သတၱဝါေတြျဖစ္တဲ႔ ဝံပုေလြ၊ ဆင္၊ လင္းပိုင္ နဲ႔ ခ်င္ပန္ဇီတို႔ကို ၾကည္႔ရေအာင္။ သူတို႔ဟာ ပ်ားေတြထက္ ပိုျပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေပါင္းသင္းနိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ အေရအတြက္ နည္းနည္း ကိုပဲ ေပါင္းသင္းနိုင္ၾကတယ္။ ခ်င္ပန္ဇီေတြ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္အၾကားမွာဆိုရင္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ရင္းနွီးမွ ေပါင္းသင္းၾကတယ္။

"ငါကခ်င္ပန္ဇီ မင္းကလဲခ်င္ပန္ဇီ ငါမင္းနဲ႔တူတူ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ခ်င္တယ္ မင္းအေၾကာင္းကို ငါသိရမွျဖစ္မယ္ မင္းက ဘယ္လိုခ်င္ပန္ဇီမ်ိဳးလဲ ? မင္းက ခ်င္ပန္ဇီေကာင္း တစ္ေကာင္လား ခပ္ဆိုးဆိုးထဲကလား? မင္းကယံုၾကည္ရမဲ႔ေကာင္လား? မင္းကို ငါမသိရင္
ဘယ္လို ေပါင္းသင္းေနထိုင္ရမလဲ ? " ဒီလိုေတြးေလ႔ရွိတယ္။

ဒီလို အေရအတြက္မ်ားမ်ားနဲ႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္တာ Homo Sapiens လို႔ေခၚတဲ႔ လူတစ္မ်ိဳးပဲရွိပါတယ္။ တစ္ေကာင္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆယ္ေကာင္ခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်င္ပန္ဇီေတြက လူထက္ပိုသာနိုင္ေကာင္း သာနိုင္ပါတယ္။ လူတစ္ေထာင္နဲ႔ ခ်င္ပန္ဇီ တစ္ေထာင္စီ ယဥ္လာရင္ေတာ႔ လူေတြက အသာေလးအနိုင္ယူနိုင္ပါတယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ခ်င္ပန္ဇီ တစ္ေထာင္ဟာ တူတူ ပူူးေပါင္းမေဆာင္ရြက္ နိုင္ပါဘူး။

အခု ခ်င္ပန္ဇီ တစ္သိန္း ကို ေအာက္စဖို႔ဒ္ လမ္းေပၚမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဝင္ဘေလကြင္းမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဗာတီကန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစ္ထားၾကည္႔လိုက္ပါ။ တစ္ကယ္႔ ကို ဗရုသုကၡ ေတာ္ေတာ္နိုင္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည္႔စမ္းပါ ဝင္ဘေလကြင္းထဲမွာ ခ်င္ပန္ဇီ တစ္သိန္းဆိုတာကို ။ ရူးသြားပါလိမ္႔မယ္။

တစ္ျခားဘက္မွာေတာ႔ လူေတြဟာ လူေသာင္းနဲ႔ခ်ီျပီး အလြယ္တကူ စုေဝးနိုင္ၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ႔မွ ရုပ္ရုပ္ေထြးေထြးျဖစ္မသြားဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မွူ႔ အေလ႔အထကို က်င္႔သားရျပီးသားပါ။
သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္ လူသားေတြ ေအာင္ျမင္မွု႔ က ပိရမစ္ၾကီးေတြ ေဆာက္နိုင္တာ၊ လကမာၻေပၚ သြားနိုင္တာ ေတြပါ။ ဒါေတြက တစ္ဦးေကာင္း တစ္ေယာက္ေကာင္းေၾကာင္႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရအတြက္မ်ားမ်ားနဲ႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္ျခင္း အက်ိဳးေၾကာင္႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

 အခုက်ေနာ္ စကားေျပာေနတဲ႔ပြဲကိုပဲ စဥ္းစားၾကည္႔ၾကပါ။ အခုနားေထာင္ေနတဲ႔သူ ၃၀၀ေက်ာ္ ၄၀၀ေက်ာ္ ေရွ႔မွာ က်ေနာ္စကားေျပာေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး က်ေနာ္နဲ႔သိခဲ႔ဘူးတဲ႔လူ တစ္ေယာက္မွ မပါပါဘူး။
အဲ႔လိုပဲ ဒီပြဲစီစဥ္သူေတြ အလုပ္သမားေတြကို လဲ တစ္ေယာက္မွ မသိခဲ႔ပါဘူး။

က်ေနာ္ဒီလန္ဒန္ကို အလာ စီးခဲ႔တဲ႔ ေလယာဥ္မွူး နဲ႔ ေလယာဥ္ ဝန္ထမ္းေတြကိုလဲ တစ္ေယာက္မွ မသိခဲ႔ဘူး။ က်ေနာ္အခု စကားေျပာေနတဲ႔ မိုက္ခရိုဖုန္း ကင္မရာေတြတီထြင္ခဲ႔တဲ႔ သူေတြကိုလဲ မသိခဲ႔ဘူး။ ဒီပြဲမွာ ေျပာဖို႔ ဖတ္ခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ေတြ ေရးခဲ႔သူေတြကိုလဲ မသိခဲ႔ဘူး။ ေသခ်ာတာက အခုပြဲကို အင္တာနက္ကၾကည္႔ေနတဲ႔သူေတြကိုလဲ က်ေနာ္မသိပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မသိၾကေပမယ္႔၊ အခုလိုအေတြးအေခၚေတြကို တစ္ကမာၻလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ မွ်ေဝ နုိင္ၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ ခ်င္ပန္ဇီေတြ မလုပ္နိုင္တဲ႔ အရာပဲ။  ဟုတ္ပါတယ္ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မွု႔ ဆိုတာရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေကာင္က တစ္ျခားခ်င္ပန္ဇီအုပ္စုတစ္စုဆီသြားျပီး ငွက္ေပ်ာသီးအေၾကာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆင္အေၾကာင္း ေဟာေျပာဖုိ႔ဆိုတာ ဘယ္ေတာ႔မွာျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။

ပူူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းဆိုတာ အျမဲ ေကာင္းတဲ႔ အရာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားေတြသမိုင္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ၾကီးၾကီးမားမား အမွားေတြကလဲ ဒီလိုပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မွူ႔ကေန စခဲ႔တာပါပဲ။ ေထာင္ေတြ၊ လူသတ္စင္ေတြ၊ အက်ဥ္းစခန္းေတြဆိုတာ အဲ႔ဒီကေန  ျဖစ္လာတာပါ။  ခ်င္ပန္ဇီေတြမွာေတာ႔ ေထာင္ေတြ၊ လူသတ္စင္ေတြ၊ အက်ဥ္းစခန္းေတြဆိုတာ မရွိၾကဘူး။

ေကာင္းတဲ႔ဘက္ကျပန္ၾကည္႔ရင္ အခုလို က်ေနာ္တို႔ ကမာၻၾကီးကို စိုးမိုးနိုင္တာဟာ အေရအတြက္မ်ားမ်ားနဲ႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္လို႔ပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ နားေထာင္ေနတဲ႔သူေတြစိတ္ထဲမွာ ေမးခြန္းတစ္ခုေပၚနိုင္တာက  "ငါတို႔ဘာလို႔ ဒီေလာက္တိတိက််က် လုပ္နိုင္ၾကသလဲ?
 ဒီလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နုိင္ေအာင္ ဘာေတြက တြန္းအားေပးခဲ႔တာလဲ?"

 အေျဖကေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ကူးညဏ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ မေရတြက္နိုင္တဲ႔လူေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္ၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ လူဆိုတဲ႔ သတၱဝါတစ္ခုပဲ စိတ္ကူးယဥ္ဇတ္လမ္းေတြ တီထြင္ျပိး ယံုၾကည္နိုင္ၾကလို႔ပါပဲ။ လူေတြအားလံုး ဒီလို ထြင္လံုးေတြကို ယံုၾကည္ေနသမွ်၊ လူေတြအားလံုး ဒီဥပေဒေတြ၊ စံသက္မွက္ခ်က္ေတြကို နာခံၾကျပီး လိုက္နာၾကမွာပဲ။

က်န္တဲ႔ သတၱဝါေတြကေတာ႔ အရွိတရားကိုပဲလက္ခံၾကျပီး တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ အဆက္အသြယ္ျပဳၾကတယ္။ ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေကာင္က  " ၾကည္႔စမ္း ဟိုမွာ ျခေသၤ႔တစ္ေကာင္ ေျပးၾကစို႕"
" ၾကည္႔စမ္း ဟိုမွာ ငွက္ေပ်ာ္ပင္ေတြ သြားစားၾကစို႕"လို႔ ျမင္တာကိုပဲ ေျပာနိုင္တယ္။

လူေတြအေနနဲ႔ကေတာ႔ ဘာသာစကားကို အဲ႔လိုအသံုးျပဳတယ္ဆိုတာနည္းတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ဇတ္လမ္းေတြထြင္ျပိးေျပာတတ္ ၾကတယ္။  ဥပမာ "ၾကည္႔စမ္း တိမ္ေတြအထက္မွာ ဘုရားရွိတယ္၊ မင္းငါေျပာတာမလုပ္ဘူးဆိုရင္ မင္းေသတဲ႔အခါ ဘုရားက ငရဲကိုပို႔ျပီး အပစ္ေပးလိမ္႔မယ္"

အားလံုးကအဲ႔ဒီပံုျပင္ကို ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ စံသက္မွက္ခ်က္၊ ဥပေဒ၊ လူ႔တန္ဘိုးေတြ ျဖစ္သြားျပီး လူေတြအားလံုးက လိုက္နာၾကရလိမ္႔မယ္။ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကလိမ္႔မယ္။ ဒါဟာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခု တည္းပဲလုပ္နိုင္တာပါ။

ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေကာင္ကို "မင္းငွက္ေပ်ာသီးငါ႔ကိုေပး၊ ဒီလို ေပးရတဲ႔အက်ိဳးအတြက္ မင္းေသတဲ႔အခါ နတ္ျပည္ေရာက္လိမ္႔မယ္ အဲ႔ဒီနတ္ျပည္မွာ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ မင္းအမ်ားၾကီးစားရလိမ္႔မယ္ " လို႔ သိမ္းသြင္းလို႔မရဘူး။ ဘယ္ခ်င္ပန္ဇီကမွ အဲ႔လိုပံုျပင္မ်ိဳး ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါမ်ိဳးကို လူသားေတြပဲ ယံုၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ လူသားေတြ ကမာၻၾကိးကို စိုးမိုးေနျပီး ခ်င္ပန္ဇီေတြကေတာ႔ တိရိစာၦန္ရံုေတြမွာ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြမွာ ထိမ္းသိမ္းခံေနရတာျဖစ္တယ္။

လူသားေတြဟာ ဘာသာတရားတစ္ခုမွာ အတူတကြယံုၾကည္ၾကျပီဆိုရင္ လူေတြသိန္းသန္းခ်ီ စုေဝးလာျပီး ဘုရားေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ၾကမယ္၊ ဗလီေတြ ေဆာက္ၾကမယ္၊ ဘာသာေရးစစ္ပြဲေတြျဖစ္ၾကမယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဘုရားေတြ၊ ငရဲေတြ၊ နတ္ျပည္ေတြ ကိုတစ္စုတစ္ေဝးတည္း ယံုၾကည္ၾကျပီး အဲ႔ဒီဘာသာေရးတိုးပြားေအာင္လို႔ လုပ္ေဆာင္ၾကတာျဖစ္တယ္။

ဒီေနရာမွာ အထူးေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပံုစံမ်ိဳး အတူတူေတြကို ဘာသာတရားတင္မကေတာ႔ပဲ တစ္ျခား စနစ္ေတြမွာပါ ထည္႔သြင္းလာတယ္။ ဥပေဒဘက္ကိုၾကည္႔မလား ? အခုရွိသမွ် ဥပေဒေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူ႔အခြင္႔အေရးကို အေျခခံထားတယ္။ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာဘာလဲ? လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာလဲ ဘုရားေတြ ငရဲေတြလိုပဲ လူေတြက ဖန္တီးထားတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ကို မျမင္ေတြ႔နိုင္ဘူး။ သူတို႔ေၾကာင္႔ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြရဲ႕ ဇီဝဖြဲ႔စည္းပံု ေျပာင္းလဲခဲ႔တာမဟုတ္ဘူး။

လူတစ္ေယာက္ကိုယူ၊ သူ႔ရင္ကိုခြဲၾကည္႔လိုက္၊ နွလံုးေတြ၊ အသည္းေတြ၊ ႏဴရြန္ေတြ၊ DNA ေတြကို ေတြ႔ရမယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လူ႔အခြင္႔အေရးမွ ေတြ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ရာစုနွစ္အနည္းငယ္အတြင္း လူေတြတီထြင္ထားျပီး တစ္ကမာၻလံုးကို ျဖန္႔ေဝထားတဲ႔ ပံုျပင္ေတြထဲမွာပဲ ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ ပံုျပင္ေတြက ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းခ်င္ေကာင္းလိမ္႔မယ္၊ ဒါေပမယ္႔ လူေတြဖန္တီးထားတဲ႔ ပံုျပင္တစ္ခုပါပဲ။

နိုင္ငံေရးဘက္ကိုၾကည္႔ရေအာင္၊ လက္ရွိနိုင္ငံေရးမွာ လူေတြတီထြင္ထားတဲ႔ အေရးၾကီးဆံုးအခ်က္က တိုင္းျပည္ေတြ နိုင္ငံေတြပါ။ တိုင္းျပည္ေတြ နိုင္ငံေတြဆိုတာဘာလဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ရေအာင္။
သူတို႔ဟာ တကယ္ေတာ႔ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပလို႔မရပါဘူး။ လူေတြတီထြင္ထားတဲ႔ စိတ္ကူးသက္သက္ပါ။ ေနာက္ေတာ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ယံုၾကည္စြဲလန္းသြားတဲ႔အထဲမွာ တိုင္းျပည္ နိုင္ငံဆိုတာလဲပါတယ္။

စီးပြားေရးဘက္မွာေရာ၊ အခုစီးပြားေရးမွာ အဓိကက်တာက ကုမၼဏီေတြ လုပ္ငန္းေတြပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား Googleလို Mc Donaldလို Toyota လို ကုမၼဏီေတြမွာ အလုပ္လုပ္ၾကမွာပဲ။ ဒီဟာေတြက ဘာေတြလဲ? ေရွ႔ေနေတြေခၚၾကတာေတာ႔ တရားဝင္  ထြင္လံုးေတြပါတဲ႔။
ဒီလို  ကုမၼဏီေတြ လုပ္ငန္းေတြဟာ လက္ဆိုင္လက္ကိုင္ျပလို႔မရပါဘူး။
သူတို႔ဟာ ထြင္လံုးေတြ ဖန္တီးၾကတယ္၊ ျပီးေတာ႔ ေရွ႔ေနဆိုတဲ႔ ေမွာ္ဆရာလိုလို အေကာင္ေတြေၾကာင္႔ လူေတြကို အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္ေစတယ္။

ဒီေန႔မွာ ကုမၼဏီေတြ လုပ္ငန္းေတြဟာ ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲသိလား? သူတို႔ ပိုက္ဆံရွာေနၾကတာ။ ပိုက္ဆံဆိုတာဘာလဲ? လာျပန္ပါျပီ၊ ပိုက္ဆံဆိုတာတကယ္ေတာ႔ စိတ္ကူးယဥ္ဇတ္လမ္းသက္သက္ပါ။ ဒီပိုက္ဆံဆိုတဲ႔ စကၠဴတစ္ရြက္ကိုယူျပီး ၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ၊ သူ႔မွာဘာတန္ဘိုးမွ မရွိေသးပါဘူး။ ဒါကို ခင္ဗ်ားတို႔ စားလို႔ မရဘူး၊ ေသာက္လို႔လဲမရဘူး၊ ကိုယ္ေပၚမွာ ဆင္လို႔လဲမရဘူး။ ဒီေနရာမွာ ပံုေျပာေကာင္းတဲ႔ ဆရာၾကီးေတြဝင္ပါလာျပီ။

ဘဏ္လုပ္ငန္းၾကီးေတြ၊ ဘဏၰာေရးဝန္ၾကီးေတြ နဲ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြဟာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္နဲ႔ စျပီး နွစ္သိမ္႔ပါေတာ႔မယ္။ "ဒီစကၠဴကို ၾကည္႔စမ္း ဒီစကၠဴက ငွက္ေပ်ာသီး ဆယ္လံုးနဲ႔ညီတယ္" ။ ဒါကို က်ေနာ္ကယံုတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလဲယံုတယ္ လူေတြအားလံုးကယံုတယ္ဆိုရင္ အလုပ္ျဖစ္ပါျပီ။ ဘာမွအသံုးမဝင္တဲ႔ ဒီစကၠဴကိုယူျပီး ေစ်းဆိုင္ကိုသြား၊ တခါမွမျမင္ဘူးတဲ႔ ေစ်းသည္ဆီမွာ ငွက္ေပ်ာသီးဆယ္လံုးနဲ႔လဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တစ္ကယ္စားလို႔ရပါျပီ။ ဒါဟာ တစ္ကယ္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အံၿသစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ဒါကို ခ်င္ပန္ဇီေတြ မလုပ္နိုင္ဘူး။ ခ်င္ပန္ဇီေတြလဲ ကုန္စည္ဖလွယ္ၾကတာပါပဲ။ "မင္းငါ႔ကို ငွက္ေပ်ာသီးေပးရင္ ငါမင္းကို အုန္းသီးေပးမယ္" ဒီေလာက္ပဲရမယ္။ ခ်င္ပန္ဇီတစ္ေကာင္ကို  စကၠဴတစ္ရြက္ေပးျပီး ငွက္ေပ်ာ္သီးလိုခ်င္လို႔ကေတာ႔ ဘယ္ရမလဲ "လဲေသလိုက္ေလ ငါ႔မ်ား လူေတြလို
"အ"တယ္ ထင္ေနသလား" လို႔ေျပာမွာေပါ႔။

ပိုက္ဆံဆိုတာ လူေတြ ဖန္တီးသမွ်ပံုျပင္ေတြထဲမွာ အေအာင္ျမင္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြဖန္တီးခဲ႔တဲ႔ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ဘုရားတို႔၊ အမ်ိဳးသားေရးတို႔၊ လူ႔အခြင္႔အေရးတို႔ဆိုတာ လူတိုင္းက ယံုၾကည္မေနပါဘူး။ လူတိုင္းက ပိုက္ဆံဆိုတဲ႔ ပံုျပင္မွာေတာ႔ အကုန္ယံုၾကည္ၾကတယ္။ အိုဆာမာ ဘင္လာဒင္ကိုၾကည္႔ပါ၊ သူက အေမရိကန္ နိုင္ငံေရးစနစ္၊ ဘာသာေရးစနစ္၊ ယဥ္ေက်းမူ႔ေတြကို အကုန္မုန္းပါတယ္။ အေမရိကန္ ေဒၚလာကိုေတာ႔ သူၾကိုက္ပါတယ္။ ၾကိုက္တာမွ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကိုက္တာပါ။

ဒီကေန အေျဖထုတ္ရရင္၊ လူေတြဘာလို႔ ကမာၻၾကီးကို လြမ္းမိုးေနလဲဆိုေတာ႔၊ က်ေနာ္တို႔ဟာ စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻေရာ၊ လက္ေတြ႔ကမာၻ နွစ္ခုကို ျပိုင္တူေနနိုင္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ျခားသတၱဝါေတြကေတာ႔ လက္ေတြ႕ဆန္တဲ႔ ကမာၻမွာပဲ ေနထိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကမာၻဆိုတာ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ရတဲ႔ ျမစ္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ျခေသၤ႔ေတြနဲ႔ ဆင္ေတြ လိုအရာေတြမွာ ျဖစ္တည္ပါတယ္။ လူေတြလဲ အတူတူပါပဲ အဲ႔လို လက္ေတြ႔ကမာၻမွာ ေနထိုင္ရင္း ေနာက္ထပ္ စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻတစ္ခု ေျဖးေျဖးခ်င္း တည္ေဆာက္လာခဲ႔တယ္။

နိုင္ငံေတြ၊ ဘုရားေတြ၊ ပိုက္ဆံေတြ၊ ကုမၼဏီေတြ နဲ႔ လုပ္ငန္းေတြလိုမ်ိဳး တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္း ဖန္တီးလာၾကတယ္။ အံၿသစရာေကာင္းတာက ဒီလို ဖန္တီးထားတဲ႔အရာေတြက လက္ေတြ႔ကမာၻ ထက္ပိုျပီး စြမ္းရည္တန္ခိုးပိုျမင္႔လာတယ္။ ဒီေန႔ကမာၻၾကီးမွာ လူေတြအတြက္ တန္ခိုးၾကီးတဲ႔ အရာက လူေတြဖန္တီးထားတဲ႔ ဇတ္လမ္းေတြပဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔ကမာၻျဖစ္တဲ႔ ျမစ္ေတြ၊ ေတာအုပ္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ သတၱဝါေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေတြျဖစ္တဲ႔ အေမရိကန္နိုင္ငံလို ၊ ကမာၻ႔ဘဏ္လို ဟာေတြအေပၚ အမ်ားၾကီး  မူတည္ေနပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Lin Nanda Tun
26 Jan 2019

https://www.youtube.com/watch?v=nzj7Wg4DAbs





Thursday, 10 January 2019

သံစဥ္မ်ား်၏ေနာက္ကြယ္




this the real life?
Is this just fantasy?
Caught in a landslide
No escape from reality
Open your eyes
Look up to the skies and see
I'm just a poor boy, I need no sympathy
Because I'm easy come, easy go
A little high, little low
Anyway the wind blows, doesn't really matter to me, to me



British Rock အဖြဲ႔ Queenရဲ႕  ပင္တိုင္အဆိုေတာ္ ဖရက္ဒီမာက်ဴရီဟာ Bohemian Rhapsody ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းကို စတင္ေရးသားခဲ႔တုနး္က country သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ေရးခဲ႔တာပါ။ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကလဲ Real Life ပါတဲ႔။ 
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ အေပၚကစာသားေတြဟာ Cowboy သီခ်င္းအျဖစ္နဲ႔အဆံုးသတ္မသြားဘဲ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။အခုဆိုရင္ ဒီသီခ်င္းဟာ နွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ႔ျပီး ခုထိေက်ာ္ၾကား ေနတုန္းပါပဲ။

ဒီသီခ်င္းဟာ သာမန္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လို Verse,Chorus, Bridge နဲ႔ ၿပီးမသြားပါဘူး။
ဂီတအမ်ိဳးအစား တစ္ခုတည္းေရးစပ္ထားတာမဟုတ္ဘဲ A cappella, Ballad, Opera, Progressive Rock, Hard Rock တို႔လို ဂီတအမ်ိဳးအစားအမ်ားၾကီးကို တစ္ေပါင္းတည္းေရးစပ္ထားတာပါ။ Bohemian Rhapsody သီခ်င္းကို ပထမဆံုး စနားေထာင္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ျခားသီခ်င္းေတြနဲ႔ သိသိသာသာ ကြဲထြက္ေနမွန္း သိသာပါတယ္။

Mama, just killed a man
Put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead
Mama, life had just begun
But now I've gone and thrown it all away


ဖရက္ဒီဟာ ဒီသီခ်င္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို ဘယ္သူ႔မွ ေျပာျပမသြားခဲ႔ဘူး။
ဖရက္ဒီရဲ႔ အထၱဳပတၱိေရးတဲ႔ လက္စလီ အန္းဂ်ုန္းကေတာ႔ ဒီစာသားေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္မိတဲ႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေရးထားတာ မဟုတ္ဘဲ ဖရက္ဒီတစ္ေယာက္ ေယာက်ၤားေလးဘဝကို အဆံုးသတ္ျပီး ေဂးတစ္ေယာက္အျဖစ္ရွင္သန္ေတာ႔မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိတဲ႔အေၾကာင္း ေရးထားတာလို႔ ယူဆတယ္။ 

Mama, ooh, didn't mean to make you cry
If I'm not back again this time tomorrow
Carry on, carry on as if nothing really matters


အေပၚက Mama ဆိုတာ သူ႔အေမကိုဆိုလိုတာ မဟုတ္ပဲ ၇နွစ္ေလာက္ လက္တြဲခဲ႔တဲ႔ သူ႔ရဲ႔အခ်စ္ဆံုးသူ ေမရီေအာ္စတင္ကို ဆိုလိုတာပါတဲ႔။ ေမရီနဲ႔ပါတ္သတ္ျပီး Love of my life, Take my breath away တို႔လို သီခ်င္းေတြလဲ ေရးစပ္ခဲ႔ပါေသးတယ္။

  ဖရက္ဒီနဲ႔ သူ႔ခ်စ္သူ ေမရီေအာ္စတင္ဟာ အခ်ိန္အၾကာၾကီး တြဲခဲ႔ျပီးမွ ဖရက္ဒီတစ္ေယာက္ Elektra Records ကလူတစ္ေယာက္နဲ႔ လိင္တူခ်င္းခ်စ္ၾကိဳက္ခဲ႔လို႔ သူတို႔ဇတ္လမ္း အဆံုးသတ္ခဲ႔ရတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဖရက္ဒီကေတာ႔ ေမရီသာ တရားဝင္မယားျဖစ္ျပီး အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းလို႔ ဆိုတယ္။

”Too late, my time has come
Sends shivers down my spine, body's aching all the time
Goodbye, everybody, I've got to go
Gotta leave you all behind and face the truth
Mama, ooh, (Any way the wind blows)
I don't wanna die
I sometimes wish I'd never been born at all”


ငါလူျဖစ္ မလာရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲတဲ႔လား။ ဖရက္ဒီဟာ အျပင္ပန္းမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ စင္ေပၚမွာဆို ဟိတ္ဟန္ၾကီးသေလာက္ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ႔ အျမဲအားငယ္ေနတတ္သူ အထီးက်န္သူတစ္ေယာက္ပါ။ လူေတြက သူ႔ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတာေတြ ေငြကိုေရလိုသံုးနိုင္တာေတြေၾကာင္႔ ဝန္းရံေနၾကေပမယ္႔ သူ႔ကိုတစ္ကယ္ခ်စ္တဲ႔သူမရွိဘူးဆိုတာ သူသိလာပါတယ္။

”I see a little silhouetto of a man
Scaramouche, Scaramouche, will you do the Fandango?
Thunderbolt and lightning, very, very fright'ning me

(Galileo) Galileo, (Galileo) Galileo, Galileo Figaro magnifico


Opera နဲ႔စတဲ႔ ဒီအပိုဒ္မွာေတာ႔ Scaramouche တစ္ေယာက္ကို Fandango ကခိုင္းသလို သူ႔ဘဝအသစ္ကို သြားဖို႔ ေျကာက္ရြ႕ံ ေနပံုနဲ႔ တင္စားသြားပါတယ္။ ေနာက္အယူအဆတစ္ခုကေတာ႔ Scaramouche ဆိုတာ ဖရက္ဒီ၊  Galileo ဆိုတာက astro physicist တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ဘရိုင္ယန္ေမ၊ Beelzebub ကေတာ႔ ေရာ္ဂ်ာေတလာ နဲ႔ Figaro က ဂြ်န္ေဒကြန္ ကိုရည္ညြန္းပါတယ္တဲ႔။


 ဒီေနရာမွာ အသံပံပိုးမူ႔အေကာင္းဆံုးကေတာ့ သူတို႔အဖြဲ႔ရဲ႔ ဒရမ္မာျဖစ္သူ ေတလာပါ သူဟာ high note ေတြေတာ္ေတာ္ျမင့္တဲ႔အထိ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

”But I'm just a poor boy, nobody loves me
He's just a poor boy from a poor family
Spare him his life from this monstrosity
Easy come, easy go, will you let me go?

“ ငါဟာ သနားစရာ သတၱဝါတစ္ေကာင္ပါ
ငါ႔ကိုၾကင္နာ နိုင္မဲ႔သူမရွိဘူး
မျမဲတဲ႔ ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ေလာကၾကီးမွာ ငါ႔ရဲ႔ဘဝေဟာင္းကို  စြန္႔ခြာခြင္႔ မရွိရဘူးတဲ႔လား”

Bismillah! No, we will not let you go
(Let him go!) Bismillah! We will not let you go
(Let him go!) Bismillah! We will not let you go
(Let me go) Will not let you go
(Let me go) Will not let you go
(Let me go) Ah
No, no, no, no, no, no, no

(Oh mamma mia, mamma mia) Mamma mia, let me go
Beelzebub has a devil put aside for me, for me, for me”


Bismillah ဆိုတာ အာရပ္စကားအရ ဘုရားသခင္ နာမေတာ္အားျဖင့္လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္
သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ကိုယ္ေစာင္႔နတ္နဲ႔နတ္ဆိုးတို႔ လြန္ဆြဲေနပံုကို ေရးဖြဲ႔ထားတာပါ


So you think you can stone me and spit in my eye?
So you think you can love me and leave me to die?

Oh, baby, can't do this to me, baby!
Just gotta get out, just gotta get right outta here!


“အရင္ေခာတ္ ကလို ငါ႔ကို တံေတြးေထြးျပီး ေက်ာက္တံုးနဲ႔ေပါက္သတ္ေတာ႔မလို႔လား
နားလို္က္စမ္းပါ”
ဒီဆိုလိုအပိုဒ္မွာ လိဒ္ဂစ္တာသမလား ဘရိုင္ယန္ေမရဲ႕ ေသသပ္တဲ႔ လက္ရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။ ကမာၻအေကာင္းဆံုး solo ေတြထဲက တစ္ပုဒ္ကို စတီးပါျပီ။ တကယ္ေတာ႔ ဒီဂစ္တာဆိုလိုကိုလဲ ဘရိုင္ယန္ေမ ေရးခဲ႔တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဖရက္ဒီကပဲ ေရးခဲ႔တာပါ။
လိဒ္ဂစ္တာသမား ဘရိုင္ယန္ေမဟာ Astrophysics နဲ႔ ေဒါက္တာဘြဲ႔ရထားတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ပါ။ သူဟာ  ဂစ္တာတီးရင္ Plectrum မသံုးပဲ ျပားေစ႔နဲ႔ တီးေလ႔ရွိတယ္။

Nothing really matters, anyone can see
Nothing really matters
Nothing really matters to me
Any way the wind blows


Bohemian Rhapsody ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္အဓိပၸါယ္ကို ဘယ္သူမွတိတိက်က်မသိၾကပါဘူး ဒါေပမယ္႔ ဖရက္ဒီတစ္ေယာက္ ဒီသီခ်င္းထဲမွာ သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုး ထည္႔သြင္းေရးဖြဲ႔ထားတယ္ဆိုတာကေတာ႔ ေသခ်ာပါတယ္။

  ဖရက္ဒီမာက်ဴရီဟာ သူ႔မွာ AIDS ေရာဂါခံစားေနရပါျပီလို႔ ကမာၻကို တရားဝင္ေၾကျငာျပီး ေနာက္တစ္ရက္ (၁၄ နိုဝင္ဘာ ၁၉၉၁ )  မွာ AIDS ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေရာဂါျဖစ္တဲ႔ အဆုပ္ေရာင္ေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္ခဲ႔ပါတယ္။

2006 ခုနွစ္မွာ Time မဂၢဇင္းက ဖရက္ဒီကို နွစ္ေပါင္း(၆၀) အတြင္း အေအာင္ျမင္ဆံုး အာရွႏြယ္ဖြား တစ္ေယာက္အျဖစ္ သက္မွက္ခဲ႔တယ္။

 

 

-      



LNDT